Nieizolowane zbiorniki fermentacyjne to albo uproszczone fermentory z pojedynczym płaszczem bez izolacji, przeznaczone do chłodzenia powietrzem otoczenia, albo fermentory z podwójnym płaszczem bez izolacji, przeznaczone do chłodzenia cieczą.
Ich główną zaletą jest niska cena.
Główną wadą nieizolowanych fermentorów jednopłaszczowych jest problematyczna kontrola procesu fermentacji, ponieważ chłodzenie powietrzem nie jest tak wydajne jak chłodzenie cieczą i niemożność dokładnej i szybkiej regulacji temperatury fermentującego napoju w zbiorniku. Jest to główny powód, dla którego nieizolowane fermentory z pojedynczym płaszczem nie nadają się do głównej fermentacji napojów, gdy drożdże są nadal bardzo aktywne.
Główną wadą nieizolowanych fermentorów z podwójnym płaszczem jest niska wydajność ich chłodzenia ze względu na duże straty ciepła do otaczającego powietrza. Można je stosować na obu etapach procesu fermentacji, ale przy dużym zużyciu energii.
Drugim problemem jest ekstremalna kondensacja wody na powierzchni fermentorów, która może być przyczyną pojawienia się i rozprzestrzeniania infekcji bakteryjnej.
Nieizolowane fermentory nadają się głównie do wtórnej fermentacji (proces leżakowania piwa, naturalne nasycanie cydru, wina lub kombuchy itp.) lub do przechowywania sfinalizowanych napojów w zbiornikach przed ich butelkowaniem lub podaniem w słoikach.
